POPRZEDNIO
-Można oszaleć, prawda? -Halo?
Ten głos w głowie.
Nieustępliwy, nienasycony.
Co to?
Layla.
-Matko święta, ty żyjesz. -Owszem.
To wszystko? Piszę i dzwonię od miesięcy.
Moje ciało chce wstać, poruszać się trochę.
O niczym nie wiem. A potem się budzę w dziwnych miejscach.
Dziwne, nie?
Namawiam, żebyś go oddał.
Weź. Proszę.
Dziwne. Przepraszam...
Nie poproszę więcej.
Rany!
Nie zginiesz.
Daj mi nas uratować.
Nie, nie, nie.
Jesteś tam?
Nie?
Tak myślałem.
Hej, stary.
Ale masakra.
Co się stało? Co jest?
Mówią, że pękła rura, ale mi to wygląda na co innego.
Ktoś oglądał nagrania z kamer?
Właśnie miałem to zrobić.
Dobrze. Może pójdę z tobą?
Mam informacje na ten temat.
-Dobra. Chodź. -Okej.
Nie mów Donnie, że cię tu wpuściłem.
Muszę cię ostrzec.
To, co zobaczysz, ryje beret.
-Daj spokój. -Posłuchaj.
Coś jak ze Strefy 51 albo z MI6.
-W porządku. -Gotów?
Tak.
Odpalaj.
To ty, Scotty?
Steven. Ale tak. To ja. Tak.
Zaraz się zacznie.
Płaczesz?
Troszeczkę. Patrz. Zaraz będzie. Czekaj.
Zaczekaj.
Długo jeszcze?
Może z innej kamery? Z innej.
O tak. Czekaj. Zaraz będzie.
Nie, nie, czekaj.
Czemu idziesz... Co robisz, ty świrze?
Jeszcze minutka. Zaraz zobaczysz.
Czekaj. Chwileczkę.
-To ty zdemolowałeś kibel. -Nie...
-Stary! -O rany.
Larry z administracji cię zabije.
Przysięgam, był tu... Gonił mnie pies. Wielki brytan czy...
Pies Baskerville'ów?
-Egipski szakal. Szakal. -Nic mnie już nie zdziwi.
O rany.
Przewiń do momentu, jak wychodzę.
Jasne, czemu nie, dobra.
Już się robi.
-Teraz. Popatrz. -Tak, tak...
To wciąż ty.
To nie ja.
Muzeum nie wniesie sprawy do sądu.
-Dobrze. -Rozmawialiśmy
z pańskimi kolegami.
Tak?
Ma pan trochę kłopotów, prawda?
Tak. Troszkę.
Ta grupa lekarzy współpracuje z nami od dawna.
Lekarzy?
Są wspaniali.
-Tak? -Mogę pana umówić.
Dobrze. Tak.
Wygląda to... prestiżowo.
Chyba potrafią słuchać.
Tak, naprawdę.
To taki wyświechtany tekst, ale...
Nie jest pan sam.
Tak. W tym problem.
Nim się pożegnamy... Niestety, taki jest protokół.
Ma pan coś, co należy do muzeum?
Nic nie ukradłem. Przysięgam.
Nie. Nic.
Tak.
I tyle. Wylali mnie.
Nie dziwię im się. Jestem wandalem. Powinienem siedzieć.
Znalazłem coś w mieszkaniu.
Poważnie. Nie żartuję.
Chyba warto to zbadać, nie?
Jeśli znajdę ten schowek,
może udowodnię sobie, że nie zwariowałem.
Stary, dziękuję. Wielkie dzięki.
-Heja. -Hej.
-Jak tam? -Spoko.
Okej. To chyba wasz piąty oddział, jaki odwiedzam.
Szukam swojego schowka. Na nazwisko "Steven Grant".
Jeśli nie "Steven Grant", to może "Marc".
Bez nazwiska, tylko Marc.
Mógłbyś poszukać?
-Wiem, że to... -Jasne. Znam cię. Numer 43, tak?
Mam pamięć do twarzy.
Dobrze.
Rany.
PASZPORT
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
"Marc Spector".
Nie wierzę.
Istnieje. Naprawdę.
Jakby kompas, ale nie wskazuje północy.
Steven, musisz mnie posłuchać.
Marc?
Jest. To on.
Witaj, panie odbity. Byłem ciekaw, kiedy się zjawisz.
-Wiem, że się boisz. -Trochę, tak.
Jesteś zagubiony. Nie miałeś tego znaleźć.
Nie? Ale stało się, co?
Jestem tajnym agentem, który postradał zmysły?
To bardziej skomplikowane.
Bardziej? To co? Jestem opętany?
-Jesteś demonem? -Coś ci grozi. Mogę nas ocalić,
tak jak wczoraj.
Ale nie możesz mi przeszkadzać.
Zrobimy tak.
Położysz się na tym łóżku.
-I utniesz sobie drzemkę. -Żartujesz?
Nigdy więcej nie zasnę, słyszysz?
Nie obchodzi mnie, że ładnie wyglądasz.
Coś ty za jeden? Kim jesteś?
-Na pewno chcesz wiedzieć? -Tak, do cholery.
Służę Chonsu. Jestem jego Awatarem.
A więc ty też. W pewnym sensie.
Chronimy słabych
i wymierzamy kary ich prześladowcom.
-Chonsu? -Tak.
Egipski bóg księżyca?
O matko. W życiu nie słyszałem nic głupszego.
Jeden kawałek steku i proszę, odbiło mi.
Rany. Mam atak lękowy.
-Dogadałem się z Chonsu. -Muszę do szpitala.
Pod warunkiem, że nie będziesz się wtrącał.
Oddaj mi ciało. Dokończę sprawę i więcej mnie nie zobaczysz.
Chcesz mojego ciała? Jasne.
Marc, a co powiesz na taki układ? Wezmę tę torbę z fantami.
Pójdę z nią na policję.
Trafię do pudła i nikogo więcej nie skrzywdzę.
Służba zdrowia nafaszeruje mnie lekami
i znikniesz z mojej głowy.
O rany.
Oddaj ciało, głupcze.
Marc? Gdzieś ty był?
Layla?
Co się dzieje? Ten Steven to twój alias?
Zrozumiałam, że przez telefon mówiłeś szyfrem.
Jak mnie znalazłaś?
A jak myślisz? Namierzyłam telefon.
Myślałam, że po to go włączyłeś.
Tak. Jasne.
Mogłeś dać znać, że żyjesz.
Myślałam, że coś ci grozi, że znów cię porwali.
Myślałam sobie: "Ma strój. Da sobie radę".
A potem: "A jeśli zaskoczą go bez stroju"?
"Jeśli go nie ma?"
-Nie ściskaj mnie za ramię. -Nie wiem, gdzie złapać.
Jakbym wiozła księżną panią.
Za co złapać?
Rozumiesz, przez co przeszłam?
Nieładnie. Wciąż jestem twoją żoną.
To świetny moment, żeby coś powiedzieć. Cokolwiek.
-Jakbyś miał wątpliwości. -Przepraszam... "Żoną"?
My... jesteśmy małżeństwem?
Nikt cię już nie goni.
-Nie musisz udawać. -Nie udaję.
-I daruj sobie ten akcent. -Ja tak mówię.
-Dobra. Zsiadaj. -Nie. Zaczekaj. Proszę.
Wszystko ci opowiem, tylko zawieź mnie do domu.
Do domu.
Dobrze.
Nie powinno jej tu być.
Zabierz ją stąd, Steven. To nie na twoją głowę.
Chcę żyć jak dawniej.
Właśnie widzę.
Przepraszam. Mówiłem do siebie. W pewnym sensie.
-To twoje mieszkanie, Marc? -Jestem Steven.
Ktoś tu z tobą mieszka?
Nie, nie, nie.
To mieszkanie mamy.
Pogodziliście się?
Marceline Desbordes-Valmore?
Tak.
Moja ulubiona poetka.
Nie, moja.
Odjazd.
Uczysz się francuskiego i hieroglifów?
To nic wielkiego, naprawdę.
Tylko hieroglifów, nie całego języka.
-Po prostu... -Alfabetu.
Tak. Musiałbym znać staroegipski,
-żeby móc czytać. -Jasne.
-Na przykład ten. -Obrządek pogrzebowy.
Ktoś tu się zna na piktogramach. Ty.
-Niesamowite. -Tak.
-Przepraszam, nie mam na myśli... -Nie kupuję tego, Marc.
Bez względu na akcent.
Miejmy to za sobą. Przysłałeś papiery, ale ich nie podpisałeś.
Tak?
Sam tego chciałeś, Marc.
Niech spojrzę.
Powiedziałeś, że chcesz zamknąć ten rozdział.
Dobrze. Rozwód?
Tak czy nie?
Nie rozwiódłbym się z tobą.
Co ty robisz?
Wyglądasz na super dziewczynę.
Ale ten cały Marc to palant.
Nie wiem, jak ci to wszystko wyjaśnić.
-Steven. -Nie liczę, że uwierzysz.
-Steven, posłuchaj. -Sam w to nie wierzę.
-Mogę tylko spróbować... -Popełniasz błąd.
-...pokazać ci, co znalazłem. -Steve...
-Ta torba była w schowku. -Steven, posłuchaj.
-Wewnątrz są różne... -Przestań natychmiast.
-...rzeczy. -Nie pokazuj jej.
-Najciekawszy jest... -Przez ciebie zginie. Słyszysz?
Co jest najciekawsze?
Jeśli pokażesz jej skarabeusza, zaczną na nią polować.
-Nic. -Nic?
Nic. Nieważne.
-Co tam jest? -Nic... Zaczekaj!
W mordę.
Skarabeusz wskazujący uszebti Ammit? Razem o niego walczyliśmy.
-Nie... -Cała ta szopka jest po to?
Żebyś mógł go zatrzymać?
-Nie, słowo... -Tyle razem przeszliśmy...
Przestań! Jak mogę ci wierzyć, skoro nosisz go
-w torbie z siłowni? -Weź go sobie.
Weź. Nie chcę go. Przysięgam. Jest twój.
Nie jestem Markiem Spectorem.
Jestem Steven Grant. Pracuję w sklepie z pamiątkami. A raczej pracowałem.
Myślę, że coś mi grozi
i chyba tylko ty możesz mi pomóc.
Proszę.
Naprawdę nie pamiętasz nic z tego, co przeszliśmy razem?
Naszych przygód.
Wspólnego życia?
Żałuję, ale nie.
Panie Grant, możemy porozmawiać?
Widzisz? Rany, przyszli po mnie.
-Czemu? -Zdemolowałem ubikację.
Już, chwileczkę.
Steven Grant?
-Tak? -Detektywi Fitzgerald i Kennedy.
Sekundę.
Dzień dobry.
Steven Grant?
Tak myślę. Znaczy, tak.
To ja, na 100%. Steven Grant.
Przepraszam, ciężki dzień.
Możemy wejść, panie Grant?
-To nie jest najlepszy... -Dziękuję.
Jest tu ktoś jeszcze?
Tu, ze mną? Nie, tylko ja i rybka.
Tak.
A więc...
Tak.
Chodzi o toaletę?
To już załatwione. Zwolniono mnie.
I tak, to...
Mam zaburzenia snu.
Muzeum nie wniesie sprawy.
Jeśli zgodzę się na spłatę w ratach.
A zgadzam się.
-Co to? -Przycisk do papieru.
-Skąd go masz? -Ze sklepu z przyciskami.
-Ukradłeś coś. -Tak, ja...
Nie, ja nic nie mam. Niczego tu nie ma.
"Marc Spector"?
-To nie moje. -Dziwne.
Facet wygląda całkiem jak ty.
Fałszerz i złodziej.
Idziesz z nami, synu.
Patrzcie państwo. Wiesz, kogo tu mamy, Billy?
Powiedz.
Autentycznego międzynarodowego zbiega.
Nie, to pomyłka. To nie ja.
Marc Spector był jednym z najemników, którzy napadli na wykopaliska w Egipcie.
Co zrobili z archeologami?
Związali i zastrzelili. Regularna egzekucja.
Ponura historia.
Nie, nie, nie. Nie zrobiłem tego. To nie ja.
Jasne, że nie, Steven.
Myślałem, że jedziemy na posterunek.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Siedź grzecznie.
Nie.
Halo, przepraszam. Pomożesz mi?
Pomocy. Proszę. Porwano mnie...
Też jest z nimi.
Co?
Nie musisz ze mną walczyć, Steven. Przekaż kontrolę.
Nie. Widziałem, co zrobiłeś tamtym ludziom.
-To nie tak, jak myślisz. -Nie dam...
Nie przekażę ci więcej kontroli.
Nigdy. Słyszysz?
Głośno i wyraźnie, Stevenie Grancie ze sklepu z pamiątkami.
Rany.
Wybacz oczekiwanie. Chcieliśmy lepiej rozeznać się
w sytuacji. Macie kluczyki?
Zdejmijmy kajdanki. Proszę.
Dziękuję wam.
-Są wspaniali, nie? -Tak, słodcy.
Dobrze.
Nic dziwnego, że waga wariowała.
Musi ci być ciężko słyszeć tyle głosów w głowie.
Steven Grant, Marc Spector, Chonsu.
Myślisz, że Chonsu wybrał cię na Awatara,
bo łatwo było cię złamać, czy zostałeś złamany już wcześniej?
Nie zostałem złamany.
Ale chyba potrzebuję pomocy.
Zgadza się. Ja właśnie chcę ci pomóc.
Co się dzieje? Widzisz go w tej chwili?
-Nie mam już tego przywileju. -Zabij go!
Co mówi? Żebyś mnie zabił?
-Zmiażdż mu tchawicę! -Tak.
Pamiętaj, nie musisz go słuchać.
Nim wejdziesz w rolę i włożysz pelerynę,
pozwól, że cię oprowadzę.
Spokojnie. Tylko tyle może zrobić bez twojej pomocy. Chodź.
To była najbardziej niebezpieczna dzielnica w mieście.
Tyle cierpienia, tyle bólu...
Dobry wieczór. Witam wszystkich.
Było to wstrząsające.
Dziś ludzie nie zamykają drzwi na noc. Czują się bezpieczni.
Chase, to te pomidory?
Masz smykałkę do roślin. Piękne. Dziękuję.
Ale lepiej nikomu o tym nie mówić.
Ludzie nie chcą dobrych nowin.
Kurczowo trzymają się strachu i bólu.
-Koza... -Co? Tak.
Co robisz? Zagram z tobą.
Znowu przegrasz.
Już po tobie, Jamila, już po tobie.
-Znacie wszyscy chiński? -Mandaryński.
Każdy z nas uczy się trzech języków.
Uczymy się jedni od drugich. Dzielimy się wiedzą.
Jesteś głodny?
Jedzenie jest za darmo.
-Jesteś weganinem? -Tak.
Ja też.
Spróbuj zupy z soczewicy. Ugotowałem rano.
Przepis Victora.
Pochodzi z Jukatanu. Bardzo dowcipny.
Proszę.
Wiem, że chcesz być w porządku.
Ofiary Chonsu to zawsze ludzie o wrażliwym sumieniu.
Ty nie masz sumienia.
Nie musisz go słuchać.
Dostaje napadów złości jak dwulatek.
Bogowie go nie szanują.
Może dlatego go wygnali.
Karzę tylko tych, którzy wyrządzili zło.
Sprawiedliwość to ja!
Co on tam gada? "Sprawiedliwość to ja"?
Słyszysz go?
Już nie. Byłem jego Awatarem.
Przed tobą. Byłem jego pięścią pomsty.
Ja nie jestem żadną pięścią.
To ten Amerykanin, który we mnie mieszka.
Marc?
Zupa jest... bardzo dobra. Pycha. Fantastyczna.
Chonsu karze tych, którzy już zeszli na drogę występku.
Jego odwet jest spóźniony.
Gdy zjawia się pięść pomsty,
cierpienie już się dokonało.
Ammit wie o tym dobrze.
Ona niszczy zło w zarodku,
jeszcze nim się wydarzy.
-Dlatego musimy ją wskrzesić. -Jasne.
Czy to... nie jest trochę dziwne?
Zdawać się na sąd kobiety-krokodyla?
Nie wątp w jej wyroki.
Ammit wskazuje drogę ku dobru, eliminując drogę ku złu.
I tak dochodzimy do skarabeusza.
Skarabeusz to kompas
wskazujący położenie grobu Ammit.
Ona czeka, byśmy ją uwolnili.
Cześć.
Złoczyńcy zasługują, by stanąć przed jej sądem.
Gdy umilkną ich krzyki,
zło zostanie wyplenione.
Steven,
istnieć w takiej chwili
to raj na Ziemi.
Skarabeusz.
-Nie mam go. -Nie?
Naprawdę, nie mam.
A wiesz, kto go ma?
-Może Marc? -Nie rób tego.
Nie wspominaj o niej. Nie wydawaj jej. Oddaj mi ciało.
-Nie wiem. -Mogę pomówić z Markiem?
Marc, co obiecał ci Chonsu?
Że to ostatnia misja? A potem będziesz wolny?
Możesz mi wierzyć, Chonsu kłamie.
Zawsze jest coś jeszcze.
Skoro Ammit sądzi ludzi, nim popełnią zbrodnię,
czy to nie znaczy, że skazuje niewinnych?
Przecież myśli nie są złe.
Często myślę, żeby zabić szefową,
-ale nigdy bym tego nie zrobił. -Steven...
A dziecko? Zabiłaby dziecko, które zrobi coś złego za 30 lat?
Dobrze, że o tym wspomniałeś.
Czasem lekarstwo to przedsmak choroby.
Różnica między lekiem a trucizną to niekiedy tylko kwestia dawki.
Weźmy zakażoną kończynę.
Amputacja, jakkolwiek makabryczna,
jest niezbędna dla zdrowia organizmu.
Dziecko to nie zakażona kończyna.
Przepraszam...
Wy się na to godzicie, na zabijanie dzieci i tak dalej?
Może jestem dziwny,
ale morderstwo to nie dla mnie.
Wiesz, co to jest?
-Tak. Laska. -To...
To dar Ammit dla pierwszego Awatara.
Jasne.
Mieści w sobie
okruch jej mocy.
Nie chcę po nią sięgać.
-Nie chcę. -To nie sięgaj.
-Nie mogę ci pomóc. -Owszem.
Muszę wiedzieć, gdzie jest skarabeusz.
Gdzie jest skarabeusz?
-Gdzie jest skarabeusz? -Nie.
-Gdzie jest skarabeusz? -Ja go mam.
Nie masz pojęcia o jego wartości.
Daj mi go, będzie u mnie bezpieczny.
Nic z tego nie będzie, Marc. Napraw to. Napraw!
Wezwij strój.
Co takiego?
Wezwij strój.
-"Wezwij słój"? O co ci chodzi? -Strój. Załóż go.
-Strój? -I przechowaj to.
-Skoro tak... -Chodźmy.
Zostaw ją!
Steven!
-Szybko. -To było super.
Tutaj. Zarygluj.
O rany.
Zginę w kanciapie złego czarnoksiężnika.
Nie. Posłuchaj mnie.
Masz na imię Marc. Masz strój.
-Widziałam, jak go używasz. Załóż go. -Nie.
-Gdzie jesteś? Musisz walczyć. -Wpuść mnie!
-Nie mogę. Przestańcie oboje. -Wpuść mnie. Nie ma czasu.
-Proszę, przestańcie. -Słuchaj. Masz na imię Marc.
Załóż go!
Wpuść mnie.
Wpuść mnie, Steven.
Gdzie jesteś? Musisz walczyć!
Proszę, przestańcie. Zostawcie mnie w spokoju!
Hej!
Dasz radę, mówię ci.
Steven...
Nie mogę. Nie.
Przykro mi. Nie dam rady.
Spokojnie. W porządku.
Znajdziemy inny sposób.
Chodź. Idziemy.
Szakal!
Jaki szakal?
Szakal. Szakal...
Wezwij strój!
Strój!
Mogło być gorzej.
Ej, Steven, co my mamy na sobie?
Nie wiem. Mówiła coś o stroju.
Tak, wojownika Chonsu. Nie pułkownika Sandersa.
Nie wiem, co tu jest grane.
Uważam, że wyglądamy spoko.
-Gdzie skarabeusz? -Skarabeusz...
Co to? Po co są te patyki?
Fajna sprawa.
Podoba mi się.
Wyglądasz inaczej.
-Nie podchodź do mnie! -Czekaj...
Przekaż mi kontrolę, Steven. Nie dasz rady.
Chyba dam. Zostaw ją.
Widzę cię, ty obleśny kojocie.
Źle trafiłeś, koleś. To teraz mój teren.
Tak. Dawaj. Chodź. Tak jest. Chodź.
Patrz. Patrz tutaj.
Raz jak motyl, raz jak pszczoła, Steve'a nikt zagiąć nie zdoła.
Rany. Tu jesteś! Chodź!
Co jest?
Udało się! Dostałeś łomot!
Layla! Widziałaś to?
Myślisz, że ma jakiś atak?
Nie, popatrz tylko. Schlał się i szaleje.
To był konkretny cios.
Popatrz.
Ktoś ucierpi, jeśli nie pozwolisz mi pomóc.
Zgoda. Przejmij kontrolę. Chwilowo.
Zabierz go stąd.
Dawaj. Dawaj.
Właśnie tak. Jeszcze trochę.
Mam cię!
Nie. Gdzie on jest?
Szlag!
Szlag by to!
Przepraszam, to moje.
Mogę dać ci jedzenie, ubranie,
ale tego dać ci nie mogę. Dziękuję.
Chciałbym, byś ujrzał świat, który budujemy.
Więc tak to jest?
Wewnątrz?
Tak.
-Okropne. -Spokojnie. Dasz radę.
-Ledwo mogę się ruszyć. -Spokojnie. Oddychaj.
Przyzwyczaisz się.
Od jak dawna to robisz?
Nie wiem. Od dawna.
-Nie podoba mi się. -Od dawna.
Nie chcę tego. Możesz oddać mi ciało?
-Teraz nie, Steven. -Proszę.
Odbiorę je.
Przykro mi. Była między nami ściana. Coś się zmieniło.
Ten, który kontroluje ciało stał się silniejszy.
Odbicia pomagają, ale przez większość czasu
potrzeba wielkiego wysiłku, by być chociaż obecnym.
Nie możesz mnie tu więzić. Nie masz prawa.
Całe życie
nie mogłem iść na randkę. Ledwo mogę zająć się rybką.
Straciłem pracę. Przez ciebie. Wszystko przez ciebie,
pochłaniasz po kawałku moje życie jak jakiś pasożyt.
Kiedy skończę, kiedy spłacę dług,
przysięgam, że zniknę i więcej o mnie nie usłyszysz.
Daję słowo. Zginęlibyśmy, gdyby nie Chonsu.
Moja służba to cena za jego pomoc.
-Jaka służba? -Taka, przez którą ociekam krwią.
Też mam tę krew na rękach.
Łamiesz ludziom życie. Niszczysz, czego się tkniesz.
Krzywdzisz ludzi, opuściłeś żonę. Zostawiłeś ją na lodzie.
Wcale że nie. Bronię jej. Nie wiesz, co mówisz.
-Właśnie że tak. Widziałem. -Chonsu ją obserwuje.
Chce, by mnie zastąpiła. Nie dopuszczę do tego.
Kłamiesz. Nie wierzę ci. Nie ufam.
-Krzywdzisz ludzi. -Nie dopuszczę go do niej.
-Zamknij się! -Nikogo już nie zranisz.
Nie dam ci chwili spokoju.
Zamknij się!
Zamknij się! Milcz!
Przysięgałeś, że nie będzie się wtrącał.
Wiem. Załatwię to.
-Właśnie pokazałeś, że nie umiesz. -Załatwię.
Co za niewdzięczność, Marc, zmieniać warunki naszej umowy.
Byłeś trupem, gdy cię znalazłem.
Myślisz, że to twoje ciało?
-Należy do mnie. -Znajdziemy skarabeusza.
Za późno. Harrow go ma.
Coś wymyślimy.
Dotrzemy do grobu Ammit pierwsi.
Wiesz, że będę cię bronił, jak tylko zdołam.
-Jesteś tego wart. -Zrobię, co w mojej mocy.
A potem mnie uwolnisz.
Wiem, że lubisz pracować dla mnie.
-Potrzebujemy się wzajemnie. -Mamy układ.
Przypominam, jeśli się rozstaniemy, może ci się nie spodobać, kto cię zastąpi,
bo to osoba bliska twemu sercu.
Dokąd teraz?
A jak ci się, do diabła, zdaje?
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Po informacje na temat zdrowia psychicznego
należy zgłosić się do odpowiednich instytucji.
Napisy: Kuba Wecsile